شاعرانه

سلام.

یه وقتایی آدم اینقدر بی حوصله اس ،اینقدر خسته اس

که فکر می کنه همه ی دنیا باهاش سر جنگ داره.

این جور موقع هاس که یه کنج دنج با یه دوستی که

بتونی همه باهاش درد دل کنی و بدونی که به حرفات

گوش می کنه، از هر چی که فکرش رو بکنی بیشتر

آرومت می کنه.

لباس غم بدر و چهره را تو خندان کن

بخور باده وجهان را سخت حیران کن

نگیر سخت زندگیت را در اوج سختی ها

بیار شراب و تمامش نثار یاران کن

مگرندیده ای قناری بلبل چگونه میخوانند

تو هم کنار گذار غم و مثل آنان کن

فارغ ز دشمنان و پریشان ز چشم یار

بر گیر تیشه و کوه را تو ویران کن

غافل مشو تو یک آن ز دوستان خوب

آن بذل و بخششت را نصیب یاران کن

از جمع دوستان خویش جدا مشو هرگز

بگو  و  بخند ، غصه را  پریشان کن

دوست همیشگی شما خاموش